1. „Oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili”.

Słowo „wątpić” (gr. distadzo) – wyraża myśl o podwójności (gr. dis – znaczy dwa), kiedy człowiek jest trochę na „tak”, a trochę na „nie”. W Nowym Testamencie to słowo pojawia się jeszcze raz w scenie chodzenia Jezusa po wodzie. Piotr chce naśladować Pana, robi parę kroków, ale po chwili tonie.

Jezus wyciągając go z wody mówi: „dlaczego zwątpiłeś?” (Mt 14,31).

To sytuacja dobrze nam znana. Idziemy na Mszę, ale w kościele zastanawiamy się: „Co ja tutaj właściwie robię?”.

Wierzymy w Boga, ale wystarczy jakiś szyderczy tekst w gazecie i zaczynamy się chwiać w wierze. (film o Janie Pawle II w TVN i wielu katolików w Polsce zaczęło wątpić w jego osobę)

Słowa o wątpieniu uczniów pojawiają się w samym zakończeniu Ewangelii, tuż przed ich rozesłaniem.

Uczniowie po tylu latach w szkole Jezusa nadal są słabi.

A jednak im, słabym, Pan przekazuje misję nauczania.

To pocieszające dla nas, słabych.

Nie chodzi o to, by szukać usprawiedliwienia, ale by zrozumieć, że trudności w wierze są częścią wiary. Chodzi o to, by oddawać Mu pokłon, nawet wątpiąc.

2. „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody”. Dosłownie: „Idźcie i czyńcie uczniów wśród wszystkich narodów”.

Kluczowe jest tutaj pojęcie „ucznia”.

Chrześcijanin jest zawsze uczniem Jezusa.

Bycie uczniem oznacza uznanie autorytetu, posłuszeństwo, zgodę na prowadzenie, słuchanie, zaczynanie od nowa.

Relacja mistrz–uczeń w odniesieniu do Jezusa jest czymś fundamentalnym.

To odnosi się także do uznania autorytetu Kościoła, czyli szkoły Jezusa.

W byciu uczniem dobrej szkoły nie ma niczego uwłaczającego, przeciwnie, to nobilitacja.

Dziś niestety, często jeśli przyznasz się do kościoła -swojej wspólnoty – możesz spotkać się z ignorancją, politowaniem, kpiną. 

3. „W imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego”.

Pojawia się tutaj cała Trójca.

Zostaliśmy ochrzczeni w imię Boga Jedynego w Trzech Osobach.

Słowo „chrzcić” (gr. baptidzo) znaczy dosłownie „zanurzyć”.

Można by tak przetłumaczyć polecenie Jezusa: „zanurzajcie ludzi w Bogu, zanurzajcie ich w miłość Ojca, Syna i Ducha Świętego”.

W tej Bożej „przestrzeni” człowiek staje się tym, kim ma być: osobą na obraz i podobieństwo Boga – kimś wyjątkowym, niepowtarzalnym, ale nie samotnym indywidualistą, tylko niepowtarzalną osobą należącą do Bożej Rodziny.

4. „Jestem z wami”.

Jezus odchodząc, pozostawia obietnicę obecności. „Jestem z wami” – Jezus obiecuje, że nasze wątłe siły będą wspierane Jego ukrytą obecnością.

Nosimy skarb w glinianych naczyniach.

Niewyobrażalna bieda i głód, wojny, ból i cierpienie, wypadki, samotność, choroba, ludzkie tragedie.

Wszystko to próbuje w nas zasiać ziarno zniechęcenia i wątpliwości, czy trwanie przy Bogu jeszcze ma jakikolwiek sens. Gdzie jest Bóg?

O to pytali siebie apostołowie, gdy zrozumieli, że zabito ich Mistrza.

To pytanie zadawali sobie więźniowie, którzy przeżyli Auschwitz. Gdzie był Bóg?

Ksiądz Józef Tischner udzielił trafnej odpowiedzi: Bóg cierpiał wraz z więźniami.

Bóg ogołocił się z wszelkich oznak wszechmocy, by być tak samo bezradnym i bezbronnym jak człowiek.

Pozwolił się znów złożyć w ofierze za ludzkość, jak uczynił to na Golgocie.

Jezus nie odszedł, jest z nami nadal.

Cicho i niepozornie jest obecny w swoim Ciele i w swojej Krwi.

Jest obecny w każdym opuszczonym i potrzebującym naszej pomocy.

Uczy nas nadal, jak mamy żyć, a czyni to przez każde słowo zapisane i zostawione nam w Ewangelii.

Taką, a nie inną drogę obecności wśród nas wybrał Bóg.

Ta obecność wymaga od nas nie tylko wiary, nadziei i miłości względem Boga, ale również zaangażowania w działaniu względem bliźniego.

Panie Jezu, Twoje ostatnie słowa na ziemi zapisane przez ewangelistę Mateusza to nie koniec, a dopiero początek!

Chcę mieć w tym początku swój udział. Uczyń mnie swoim uczniem i naśladowcą.

Kontakt

Strona zrobiona w kreatorze stron internetowych WebWave

Nr konta Parafii

Vistula Bank Spółdzielczy 

36 9011 0005 0006 5096 2000 0030 

Parafia w mediach społecznościowych